Zamknij [x]
Korzystanie z witryny oznacza zgodę na wykorzystanie plików cookie z których niektóre mogą być już zapisane w folderze przeglądarki
Więcej informacji można znaleźć w Polityce prywatności i wykorzystywania plików cookies w serwisie

UOKIK - Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Powiększ czcionkęPomniejsz czcionkęWersja z wysokim kontrastemWersja tekstowaWersja tekstowaKanał RSSPobierz kod QREnglish version

Tu jesteś: Strona główna > Produkty > Ogólne bezpieczeństwo produktów > Informacje o wybranych produktach

Informacje o wybranych produktach

    Drukuj pytanie
  1. Rozwiń odpowiedź Zmiana regulacji w zakresie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) z dnia 27września 2011 r. nr 1007/2011

    W dniu 18 października 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 września 2011 r. nr 1007/2011 w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE. Rozporządzenie wejdzie w życie dwudziestego dnia po publikacji (zgodnie z art. 28 rozporządzenia), a stosowane będzie od dnia 8 maja 2012 r.

    Prace nad ww. aktem trwały od 2009 r. i związane były z potrzebą zwiększenia sprawności przyjmowania nazw nowych włókien tekstylnych na terenie UE oraz zapewnienia jasności przepisów w ww. aspektach, które z racji technicznego charakteru były wielokrotnie zmieniane.

    Wprowadzenie tej regulacji ma przyczynić się do dalszego zabezpieczenia interesów konsumentów poprzez kontynuację istniejącego obowiązku informowania o składzie surowcowym produktów włókienniczych. W tym zakresie rozporządzenie określa m. in. zasady odnoszące się do etykietowania i znakowania wyrobów włókienniczych zawierających nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego.

    Ponadto ma ono umożliwić wsparcie innowacyjności w europejskim przemyśle włókienniczym poprzez znaczne uproszczenie i skrócenie procedury wprowadzania nowych włókien do listy zharmonizowanych nazw włókien tekstylnych, dzięki czemu będą one szybciej dostępne dla przetwórców i konsumentów oraz możliwy będzie szybszy zwrot nakładów poniesionych przez producentów.

    Od momentu wejścia w życie rozporządzenie to będzie aktem powszechnie obowiązującym na terenie Unii Europejskiej, stosowanym (od dnia 8 maja 2012 r.) w całości i bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich. Zastąpi ono aktualnie obowiązujące dyrektywy odnoszące się do nazewnictwa włókien tekstylnych i znakowania produktów włókienniczych:

    1. Dyrektywę Rady 73/44/EWG z dnia 26 lutego 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do analizy ilościowej mieszanek trójskładnikowych włókien tekstylnych,
    2. Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE z dnia 16 grudnia 1996 r. w sprawie niektórych metod analizy ilościowej dwuskładnikowych mieszanek włókien tekstylnych,
    3. Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/121/WE z dnia 14 stycznia 2009 r.
      w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych.

    Ww. dyrektywy utracą moc ze skutkiem od dnia 8 maja 2012 r.

    Rozporządzenie zastąpi dotychczasowe przepisy krajowe dotyczące tych zagadnień – uchylone zostanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i znakowania produktów włókienniczych (DZ. U. Nr 81, poz. 743 z późn. zm.). 

    Pliki do pobrania

  2. Drukuj pytanie
  3. Rozwiń odpowiedź Zapalniczki

    Od 30 kwietnia 2007 r. na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów obowiązuje w Polsce całkowity zakaz wprowadzania do obrotu zapalniczek nieposiadających zabezpieczeń przez ich uruchomieniem przez dzieci oraz zapalniczek-gadżetów. Ma to związek z decyzjami Komisji Europejskiej (Decyzja 2006/502/WE oraz Decyzja 2007/231/WE), których celem jest ochrona najmłodszych.

    Zapalniczki-gadżety ze względu na swój kształt przypominający zabawki, postaci z filmów rysunkowych, produkty codziennego użytku, zwierzęta, potrawy lub napoje, mogą zostać potraktowane przez dziecko jako przedmiot służący do zabawy. Dokładna definicja zapalniczki-gadżetu zawarta jest w punkcie 3.2 normy PN-EN 13869:2006 Zapalniczki z utrudnionym uruchamianiem dla dzieci - Wymagania bezpieczeństwa i metody badań.1,2 Zobacz też które zapalniczki nie są jednocześnie gadżetami.

    Przepisy dotyczą produktów powszechnie wykorzystywanych przez konsumentów do zapalania papierosów, cygar oraz fajek, natomiast nie obejmują zapalniczek użytkowych (zapalarek)3, służących na przykład do rozpalania grilla lub kominka.

    Przepisy nie obejmują zapalniczek luksusowych, służących do wielokrotnego napełniania, które posiadają dwuletnią gwarancję, a ich części mogą być wymienione lub naprawione w specjalnych punktach serwisowych.

    Niezależnie od powyższych regulacji wszystkie zapalniczki, w tym również luksusowe oraz użytkowe, muszą spełniać wymagania przewidziane w ustawie o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W związku z tym przedsiębiorcy, którzy są odpowiedzialni za pierwsze wprowadzenie zapalniczek na polski rynek, powinni umieszczać na nich lub ich opakowaniu m.in. swoją nazwę i adres oraz oznaczenia identyfikujące produkt.

    UWAGA !
    Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwraca uwagę rodzicom, że regulacje nie gwarantują, że zapalniczki będą całkowicie zabezpieczone przed ich uruchomieniem przez dzieci. Natomiast ich zapalenie przez najmłodszych (poniżej 51 miesięcy) będzie utrudnione. Osoby dorosłe powinny zwracać uwagę dzieciom, aby nie bawiły się zapalniczkami.

    Bardziej szczegółowe informacje na temat przepisów w sprawie zapalniczek można znaleźć w opracowanych przez Komisję Europejską Wytycznych.


    1 „wyrób wytwarzający płomień powszechnie używany przez konsumentów do zapalania papierosów, cygar i fajek, łącznie z dowolnymi uchwytami lub elementami mocującymi, które mogą być przyłączone lub przymocowane później i które przypominają, w dowolny sposób, inny przedmiot powszechnie uznawany za interesujący dzieci, które nie osiągnęły jeszcze wieku 51 miesięcy, lub przeznaczony dla takich dzieci lub wytwarzający zabawne efekty dźwiękowe lub ruchowe. Zapalniczka fantazyjna [zapalniczka-gadżet – UOKiK] może działać z użyciem dowolnego paliwa, takiego jak butan lub paliwo ciekłe. Termin ten jest stosowany, lecz nie ograniczony, do zapalniczek lub uchwytów – jednoznacznie przeznaczonych do utrzymywania zapalniczek - których kształt przypomina postaci z filmu rysunkowego, zabawki, broń, zegarki, telefony, instrumenty muzyczne, pojazdy, ciało ludzkie lub jego części, zwierzęta, potrawy lub napoje, lub które grają melodie, lub mają światła błyskowe, lub elementy poruszające się, lub inne zabawne cechy. Termin ten nie dotyczy zapalniczek, na których są wydrukowane lub namalowane znaki graficzne, etykiety, kalkomanie, ilustracje ani zapalniczek z folią termokurczliwą.”

    2 Przedruk za zgodą Prezesa Polskiego Komitetu Normalizacyjnego – zezwolenie Nr 4/P/2007. Oryginał normy do nabycia w Wydziale Marketingu i Sprzedaży PKN oraz w autoryzowanych przez PKN punktach dystrybucji Polskich Norm. Zgodność zamieszczonego tekstu z oryginałem PN na odpowiedzialność UOKiK.

    3 ISO/FDIS 22702:2003 Zapalniczki użytkowe – Ogólne wymagania bezpieczeństwa konsumentów definiują takie zapalniczki jako urządzenia do wytwarzania płomienia, z obsługiwanym ręcznie systemem zapłonu, o długości 100 mm lub dłuższe w pozycji rozłożonej (…), wykorzystywane głównie do zapalania przedmiotów takich jak świeczki, opał do kominków, grille węglowe lub gazowe, kuchenki turystyczne, latarnie, urządzenia zasilane paliwem lub lampy kontrolne.

    Pliki do pobrania

  4. Drukuj pytanie
  5. Rozwiń odpowiedź Papierosy o zmniejszonym ryzyku wywołania pożaru

    Komisja Europejska już w 2007 r. zainteresowała się nowym produktem, jaki pojawił się na rynku wspólnotowym, tj. papierosami o zmniejszonym ryzyku wywołania pożaru (ang. reduced ignition propensity – RIP cigarettes). Papierosy te określane są jako samogasnące. Mają te same cechy co standardowe papierosy, ale zatrzymują spalanie w przypadku pozostawienia ich zapalonych bez opieki, zmniejszając tym samym ryzyko spowodowania pożaru.

    W 2007 r., po konsultacjach w Komitecie Dyrektywy ds. Ogólnego Bezpieczeństwa Produktów (GPSD), Komisja Europejska przygotowała projekt decyzji w sprawie ustanowienia w europejskich normach dotyczących papierosów wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego zgodnie z dyrektywą 2001/95/WE Parlamentu europejskiego i Rady (2008/264/WE), który uzyskał pozytywną opinię Państw Członkowskich, będących członkami Komitetu GPSD (na tym etapie Państwa Członkowskie mogły zgłaszać uwagi do projektu decyzji). Wskazana wyżej decyzja zaczęła obowiązywać dnia 25 marca 2008 r. W sierpniu 2008 r. Komisja Europejska przekazała Europejskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (CEN) upoważnienie do przygotowania norm technicznych. Od tego czasu trwały prace nad ich opracowaniem, a w szczególności nad wypracowaniem właściwej metody badawczej potrzebnej do zweryfikowania faktu spełniania wymogów bezpieczeństwa przez papierosy o zmniejszonym ryzyku wywołania pożaru. W tym okresie, tj. od sierpnia 2008 r. odbywały się spotkania i konsultacje ekspertów CEN w m.in. w Londynie i Berlinie. Równolegle toczyły się konsultacje Państwa Członkowskich, przemysłu tytoniowego, europejskich organizacji pozarządowych, podczas których zainteresowani mogli zgłaszać wszelkie uwagi do dotyczące projektowanych norm. Prace nad uzyskaniem właściwej metody badań trwały w CEN do sierpnia 2010 r.

    Po zakończeniu konsultacji i prac w CEN przyjęto, iż odpowiednią metodą sprawdzania, czy przedmiotowe papierosy spełniają wymagania bezpieczeństwa będzie założenie, iż nie więcej niż 25% z badanej partii papierosów może się spalać na całej ich długości.

    Dnia 17 listopada 2010 r. CEN przekazał opracowane normy EN 16156:2010 „Papierosy – Pomiar zdolności zapłonu – Wymóg bezpieczeństwa” i EN ISO 12863:2010 „Standardowa metoda pomiaru zdolności zapłonu papierosów” europejskim krajowym organom normalizacyjnym, w tym Polskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu, który dnia 21 lutego 2011 r. dokonał ich publikacji na poziomie krajowym w zbiorze polskich norm zharmonizowanych. Zgodnie ze stanowiskiem Komisji Europejskiej, od dnia 17 listopada 2011 r. (tj. rok po publikacji norm przez CEN), wszystkie wprowadzane na rynek papierosy, w tym dostarczane i udostępniane konsumentom, muszą spełniać ich wymagania (tym samym KE przyznała roczny „okres przejściowy” dla przemysłu tytoniowego, aby mógł dostosować się do wymogów norm). W związku z licznymi pożarami i wypadkami śmiertelnymi spowodowanymi przez zaprószenie ognia wywołane niezgaszeniem lub niewłaściwym zgaszeniem papierosów, Komisja Europejska stoi na stanowisku, iż od dnia 17 listopada 2011 r. na rynku mogą znajdować się wyłącznie papierosy samogasnące - co oznacza konieczność wycofania z obrotu papierosów niespełniających wymogów normy, które zostały wprowadzone na rynek przed 17.11.2011 r.

    Jednocześnie od dnia 17.11.2011 r. państwa członkowskie będą zobligowane do egzekwowania wymagań dotyczących bezpieczeństwa dla tego rodzaju papierosów w oparciu o procedury wskazane w dyrektywie ds. ogólnego bezpieczeństwa produktów.

    Uprzejmie informujemy, iż dnia 9 sierpnia 2011 r. Komisja Europejska notyfikowała w rozumieniu art. 297 TFUE (Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) decyzję wykonawczą K(2011) 5626 w sprawie zgodności normy EN 16156:2010 „Papierosy – Pomiar zdolności zapłonu – Wymóg bezpieczeństwa” i normy EN ISO 12863:2010 „Standardowa metoda pomiaru zdolności zapłonu papierosów” z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa dyrektywy 2001/95/WE oraz publikacji odniesień do normy EN 16156:2010 „Papierosy – Pomiar zdolności zapłonu – wymóg bezpieczeństwa” i normy EN ISO 12863:2010 „Standardowa metoda pomiaru zdolności zapłonu papierosów” w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

    Pliki do pobrania

  6. Drukuj pytanie
  7. Rozwiń odpowiedź Rolety i żaluzje

    Wskazówki dla konsumentów dotyczące bezpiecznego stosowania rolet i żaluzji

     

    Jak dochodzi do wypadku

    Pętle utworzone ze sznurków przy roletach czy żaluzjach pionowych (tzw. wertikalach) stanowią dla dzieci wyjątkowe zagrożenie.

    W czasie zabawy lub wspinania małe dzieci, zwłaszcza te poniżej 3 lat, mogą zaplątać się w zwisające sznurki zakończone pętlami. Zaczepienie się o pętlę jest przykładowo możliwe, kiedy dzieci próbują usiąść na krześle, spadną z niego lub je przewrócą.

     

    Sznurek lub łańcuszek używany do podnoszenia i opuszczania rolety może udusić dziecko.

    Tragiczne wypadki tego typu zdarzają się zarówno w Polsce, jak i na świecie. Zgodnie z danymi Komisji Europejskiej, ostatnio odnotowano trzy wypadki śmiertelne w Wielkiej Brytanii, jeden w Holandii i dwa w Irlandii.

     

    Nowe wymagania bezpieczeństwa

    Nowa norma określająca wymagania bezpieczeństwa dla żaluzji i rolet obowiązuje od 2 kwietnia 2009 r., a od 27 września 2010 r. jest dostępna w języku polskim.

    Norma PN- EN 13120: 2010 „Zasłony wewnętrzne - Wymagania eksploatacyjne łącznie z bezpieczeństwem”[1] ma miedzy innymi na celu wyeliminowanie zagrożenia uduszenia małych dzieci przez sznurki do regulowania różnego rodzaju rolet i żaluzji.

    Sprzedawane w Polsce żaluzje i rolety powinny spełniać wymagania bezpieczeństwa zawarte w tej normie[2].

    • Zapytaj w sklepie, czy produkt wytworzono zgodnie z tą normą.
    • Sprawdź, czy produkt opatrzony jest ostrzeżeniem o zagrożeniu uduszenia się dziecka.
    • Sprawdź, czy element do utrzymania sznurków, łańcuszków, taśm itp. poza zasięgiem dziecka jest dołączony do zasłony (producent jest zwolniony z dodania takich środków do produktu tylko, gdy w konstrukcji wyrobu uwzględnił mechanizm, który daje taki sam efekt jak elementy zabezpieczające).
    • Poproś sprzedawcę o zaprezentowanie, jak w bezpieczny sposób korzystać z produktu.

    Kupując rolety i żaluzje, zapytaj, czy dołączone są do nich pisemne informacje na temat montażu, bezpiecznej instalacji, użytkowania i konserwacji.

    Należy się upewnić, że osoba montująca zasłonę przestrzega instrukcji producenta.

     

    Uwaga  

    Stosowanie się do powyższych wskazówek ogranicza ryzyko powstawania wypadku. Dodatkowe zabezpieczenia mogą zmniejszyć ryzyko uduszenia, ale nie wyeliminują go zupełnie. Ostatecznie to osoby opiekujące się dziećmi są odpowiedzialne za przestrzeganie instrukcji bezpieczeństwa przygotowanej przez producenta. Niniejsza informacja służy tylko jako wskazówka, ze wszelkimi pytaniami dotyczącymi bezpieczeństwa zasłon należy zwrócić się do producenta lub sprzedawcy.

     

    Niniejsza informacja została opracowana we współpracy z irlandzkim urzędem ds. ochrony konsumentów (National Consumer Agency) oraz irlandzkim urzędem normalizacyjnym (National Standards Authority of Ireland).


    [1] Norma do nabycia w Wydziale Marketingu i Sprzedaży PKN.

    [2] Norma w obecnym kształcie nie obejmuje wszystkich rodzajów żaluzji i rolet, nie dotyczy np. zasłon typu rzymskiego. Komisja Europejska podejmuje działania by rozszerzyć zakres przedmiotowy normy. 

  8. Drukuj pytanie
  9. Rozwiń odpowiedź Włókno polipropylowo - polamidowe PAC

    Zakończyły się prowadzone od sierpnia 2007 r. prace Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej (JRC) z siedzibą w Isprze we Włoszech, dotyczące wprowadzenia do europejskiego ustawodawstwa nazwy nowego włókna polipropylowo – poliamidowego PAC. Jest to włókno kompozytowe składające się z fibryl poliamidowych PA osadzonych w matrycy polipropylenowej PP. PAC charakteryzuje się unikalną mikrostrukturą, w której fibryle poliamidowe o długości ok. 1 mm i grubości do 0,0005 mm są rozciągnięte i rozmieszczone wzdłuż osi włókna. Włókno otrzymywane jest w wyniku opatentowanego procesu „reaktywnego formownia” mieszaniny stopów polipropylenu i poliamidu. Fizyczne i chemiczne oddziaływania składnika polipropylenowego i poliamidowego sprawiają, że PAC charakteryzuje się wysoką odpornością chemiczną i termiczną oraz niską higroskopijnością (cechy te pochodzą od polipropylenu), a jednocześnie jest wytrzymałe i posiada duże właściwości lepkościowo – elastyczne, co oznacza, że wykazuje zdolność powrotu do pierwotnego kształtu po deformacji (cechy te pochodzą od poliamidu). Wskazane cechy predestynują nowe włókno w szczególności do wytwarzania dywanów i wykładzin.

    W międzynarodowych badaniach laboratoryjnych nad nowym włóknem, w których uczestniczyło łącznie 17 europejskich laboratoriów, czynny udział brało także Specjalistyczne Laboratorium Produktów Włókienniczych i Analizy Instrumentalnej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z siedzibą w Łodzi. Zakończenie badań laboratoryjnych nad włóknem PAC zaowocowało wprowadzeniem w dniu 8 lutego 2011 r. przez Komisję Europejską definicji włókna polipropylowo – poliamidowego PAC do Załącznika nr 1 Dyrektywy 2008/121/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nazewnictwa wyrobów włókienniczych.

    Prognozuje się, iż przyjęcie wskazanej poprawki dyrektywy przez Parlament Europejski i Radę nastąpi w ciągu kilku najbliższych miesięcy, a z chwilą jej opublikowania, każde państwo członkowskie będzie zobowiązane wdrożyć nowe zapisy do właściwego narodowego aktu prawnego w ciągu jednego roku. W przypadku Polski właściwym aktem prawnym jest rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i znakowania produktów włókienniczych (Dz. U. Nr 81, poz. 743 z późn. zm.).

Do góry

Zobacz także:
Bezpieczne place zabawICPENKonkurs na prace magisterskie i doktorskieEuropejskie Centrum KonsumenckieUE